درونگرایی برای من جذابه. آدمهای عمیقتر، کم صدا، پرحوصله. حریم خصوصیت رو حفظ میکنن، بهت فضا و فرصت میدن، میشه کنارشون ساکت موند. صمیمیت براشون زمانبره، نمایش و ادا تو رفتارشون کمتره. تقریباً همهی دوستان نزدیکم درونگران. انگار فقط این مدل آدمها بهم حس امنیت میدن. من اما درونگرا نیستم. نیاز د

دستم را گرفتهای، تکرار میکنی نترس. من سایهی وحشت همهی اتفاقهای نیفتاده و ممکنم. هی تکرار میشوم در خودم. نترس، نترس، باید مبارزه کنی و پیروز باشی.

اصلاً لعنت به همه چیز درحالیکه ذهنم خالی شده از همه چیز. سرد، کرخت، نمور و خوابآلوده.